Nema sačuvanih istorijskih podataka o prepodobnom Zosimu Tumanskom, osim narodnih predanja o njegovom životu i podvizima.

Prema predanju prepodobni Zosim Sinait nesrećnim slučajem je stradao, a to je zabeleženo tek u XIX veku.

Pripada grupi monaha isihasta, poznatih pod imenom Sinaiti, koji su u vreme kneza Lazara, naselili Srbiju.

Ako uzmemo kao tačnu pretpostavku da je Prepodobni Zosim bio učenik Grigorija Gornjačkog, onda iz toga možemo zaključiti da je u Srbiju verovatno došao sa svojim učiteljem u Gornjačku klisuru, odakle je vremenom, želeći usamljeniji i skrovitiji život, prešao u Podunavlje, nastanivši se u nepristupačnim tumanskim šumama, koje do danas postoje.

Za mesto svoga tihovanja odabrao je pećinu isposnicu u kojoj je uredio prostor za život i bogosluženje.

Podvizavajući se revnosno i istrajno, nije ostao nepoznat narodu, koji je sa ljubavlju zapamtio ime i mesto njegovog podviga.

U narodu braničevskog kraja vekovima živi predanje da se Prepodobni Zosim Sinait upokojio kada ga je nehotice ranio Miloš Obilić, koji je imao dvor u neposrednoj blizini manastira Tuman i koji je u njegovoj okolini obično lovio.

Svi putopisci koji su se našli u Tumanu tokom XIX veka sa manje i više detalja opisali su spomenuto predanje.

Ljudi svakodnevno dolazi u manastir Tumane, moleći svetitelja za isceljenje svojih bolesti i oslobođenje od nevolja.

Oni koji čekaju u redovima za molitvu dolaze iz različitih sredina, a nakon što prime utehu i blagoslov svetitelja iz Tumana, odlaze kao promenjeni ljudi, svedoče mnogi posetioci manastira.