Sveti mučenici Evstratije, Aksentije, Evgenije, Mardarije i Orest u vreme careva Dioklecijana i Maksimijana borili su se za hrišćansku veru.

Evstratije sveti je bio rimski vojvoda u gradu Satalionu, Evgenije njegov drug u vojsci, Orest takođe ugledan vojnik, Aksentije sveštenik, a Mardarije prost građanin i zemljak Evstratijev, obojica iz grada Aravrakina.

Carski namesnici Lisije i Agrikola mučili su najpre Aksentija kao sveštenika. Videći nevino stradanje hrišćana, Evstratije se sam prijavi Lisiju i izjavi da je hrišćanin. Za vreme mučenja Evstratijeva stupi Evgenije pred sudiju i uzviknu: “Lisije, i ja sam hrišćanin”. A kada Evstratija provođahu sa ostalim mučenicima kroz grad Aravrakin, vide ih Mardarije sa krova svoje kuće, oprosti se sa ženom i dvoje nejake dece, i pojuri za njima vičući mučiteljima u lice: “I ja sam hrišćanin kao i gospodin moj Evstratije”. Svetom Orestu ispao je krst iz nedara, kada streljaše nišan pred Lisijem, po čemu ga Lisije pozna da je hrišćanin, što i sam Orest otvoreno ispovedi.

Orest je bio mlad i krasan vojnik, i rastom nadvišavaše sve ostale vojnike, izdahnuo je na usijanom gvožđu, Aksentije bi posečen, Evgenije i Mardarije skončaše u mukama,  a Evstratije u peći ognjenoj.

Pred smrt pričesti svetog Evstratija u tamnici sveti Vlasije. Mošti njihove su kasnije prenete u Carigrad i sahranjene u crkvi njihovog imena – Svetih Petočislenika. U toj crkvi njih su viđali žive, a sveti Orest javio se i svetom Dimitriju Rostovskom.

Od svetog Evstratija ostala je krasna molitva koja se čita na subotnjoj polunoćnici: Veličaja veličaju tja Gospodi.

Molitva glasi:

Mučenici Tvoji Gospode, u stradanju svome su primili nepropadljivi venac, od Tebe Boga našega, jer imajući pomoć Tvoju mučitelje pobediše, a razoriše i nemoćnu drskost demona: NJihovim molitvama spasi duše naše.