U opštini Niška Banja, na ulazu u Sićevačku klisuru, nedaleko od sela Ostrovica, nalazi se srednjovekovni srpski manastir Svete Petke poznat i kao Iverica. Ovaj manastir potiče iz prve polovine 14. veka i ne zna se sa sigurnošću ko ga je sazidao. Naime, veruje se da je na mestu koje je i pre tog perioda važilo za sveto (najverovatnije još od vremena kralja Uroša I) to učinio neko od Mrnjavčevića. Do sada je ovaj manastir četiri puta rušen i ponovo zidan.
Neobično narodno ime – Iverica, verovatno potiče iz vremena kada su ga obnovili monasi iz gruzijskog manastira Iviriona sa Svete Gore, koji su, bežeći od Turaka početkom 15. veka, utočište našli u neprohodnoj Sićevačkoj klisuri i tu, na ostacima opustele srpske svetinje ponovo podigli bogomolju.
Osmanlije su tokom 16. veka srušile manastir i iz tog vremena potiče i legenda koja kaže da su Turci baš tu pobili mnoge nedužne ljude i žive sahranili 12 mladih devojaka – nevesti u venčanicama.
Ova svetinja je bila u ruševinama sve do kraja 19. veka. Naime, inžinjerijske jedinice srpske vojske u blizini su 1898. pripremale teren za prokopavanje tunela i prolaza za put i prugu kroz Gradištanski kanjon Sićevačke klisure.
Po legendi, jedan od vojnika je usnio san u kome mu je neki glas rekao da se nalazi na mestu svetinje i kada su vojnici počeli da kopaju pronašli su temelje prethodne svetinje. Negde u to vreme pronela se i vest da se srpski kralj Aleksandar I Obrenović zamalo udavio u moru kod Bijarica u Francuskoj, pa su u znak zahvalnosti Bogu koji je spasao njihovog kralja vojnici se zakleli da će obnoviti manastir.
Wikipedia/Manastir SV Petka Iverica u Ostrovici s kraja 19. veka
Srpska vojska je manastir obnavljala tri godine, čijom izgradnjom je rukovodio kapetan Živojin Damnjanović, pre nego što je za čitav poduhvat saznao i sam kralj Aleksandar kada je tuda prolazio na putu ka Pirotu. Aleksandar Obrenović je dirnut ljubavlju svojih vojnika priskočio u pomoć i postao ktitor manastira.
Od osvešćenja 1898. godine pa sve do 1903. manastir je bio u posedu srpske vojske i u njemi su versku službu vršili vojni sveštenici. Ovo potvrđuje ukaz kralja Aleksandra od 19. februara 1901. godine kada je za starešinu manastira postavljen vojni sveštenik Žunić.
Manastir je u tom periodu nosio ime Kraljevski srpski vojni manastir Sveta Petka Iverica. U istoriji Srpske pravoslavne crkve nije poznat sličan primer.
Nakon Majskog prevrata manastir prelazi u vlasništvo Eparhije niške. Danas predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture.
Pored ove crkve nalazi se i groblje, na kome je sahranjeno nekoliko vojnika inžinjeraca, koji su stradali za vreme probijanja puta. Takođe, pored hrama se nalazi i zvonik sa tri zvona, podignut 1898. godine.
